Staan met die banaan

Gisteren ging Willemijn voor het eerst in de box, helemaal uit zichzelf, staan. Vet stoer. Vandaag was ze best bereid om het truucje te herhalen, in ruil voor de sleutelbos.

Nichtje Fenna Sophie

We hebben even geduld moeten hebben, ze heeft het spannend gehouden, maar gisteravond was ze er dan eindelijk: Ons nieuwe nichtje Fenna Sophie. Vanmiddag ben ik met Willemijn even gaan kijken en Marcel is uit zijn werk nog even langsgereden. En ze is héél klein! Ik kan me niet meer voorstellen dat Willemijn zo klein is geweest. En toch is het waar. Eindelijk konden we ook ons cadeau geven, een heuze kraamluiertaart. Zie hier het resultaat. Uiteraard ook een foto van Fenna.

Picknick

Een prachtig pinksterweekend, mooi weer, nieuwe fietskar... dus het gezinnetje Steeman ging uit picknicken. Gesmeerde broodjes mee, blikje cola onderweg gekocht, kleed en alle andere spulletjes in de fietskar en Willemijn voorop de fiets. We konden haar geen groter plezier doen. Lekker spelen in de zon, beetje 'lopen', kijken bij de ezeltjes en het geitje bij gasterij De Kruisberg. Ze zat hardop te lachen voorop de fiets, helemaal toen we, na het picknicken, lekker hard de kruisberg afgingen met de fiets. En toen Willemijn moe werd kon ze direct verhuizen naar haar caravannetje achter papa's fiets. Voor herhaling vatbaar.

Slagroom

Toen Willemijn alleen nog maar achteruit kon kruipen kreeg opa Bert een idee. Hij pakte een lepeltje, deed er wat slagroom op en hield het een stukje voor Willemijn. Willemijn zag de slagroom en kroop enthousiast, voor het eerst vooruit, naar het lepeltje. Dol is ze erop, slagroom. Sinds ze het eerste hapje kreeg (waarschijnlijk tijdens de zaterdagochtend-koffievisite) herkent ze het spul van een afstand en heeft ze donders goed in de gaten wanneer de mixer aangaat om slagroom te kloppen... Als ze straks moeite heeft om te beginnen met lopen weten wij in ieder geval waarmee we haar over de streep kunnen trekken.

Een doordeweekse dag

Gisteren was ik vrij en heb ik geholpen met het boekje voor de kerkdienst van oma. Voor Willemijn is dat natuurlijk saai, maar aan aandacht geen gebrek. Opa en oma Zonneveld, oma Steeman, buurvrouw Cindy en Manon kwamen nog langs. Manon wilde gezellig met Willemijn spelen. Het zijn dikke vriendinnen. Willemijn ligt helemaal in een deuk als zij Manon ziet. En ze kunnen ook al een beetje samen spelen.

Mijn oma Zonneveld

Vanmorgen bij het opkomen van de zon is mijn oma Zonneveld overleden. Oma Zonneveld voor wie dat niet weet hield van een feestje. Er waren een aantal feestjes die altijd groots gevierd moesten worden, te weten de nieuwjaarsreceptie, koninginnedag (zelf was zij dan de Queen-mom) haar verjaardag en uiteraard de Bakkumer kermis. De muziek kon dan niet hard genoeg, er moest gedansd worden en als het gekker kon riep oma vanuit de hoek: "Het is een tamme boel!" Waarna gelach en nog meer gekkigheid. De feestjes van een iets kleiner kaliber waren moederdag en kerstmis. Verder was er altijd wel iemand bij oma thuis. Zelden trof je haar alleen. Ik vond het altijd fijn haar alleen thuis te treffen, maar daar moest je moeite voor doen. Dan kwamen de verhalen over vroeger, de actualiteiten, hoe het met je ging. Oma was altijd erg geïntresseerd. Voor de ooms en tantes valt er een thuis weg en deze zal moeilijk te vervangen zijn. Wie ging er nu niet even een kopje koffie bij haar halen of gewoon even gezellig bij haar langs? We zullen haar zeker missen.

11 maanden

11 maanden, en deze maand was er eentje waarin alles héél hard ging. Kruipen, eerst anderhalve week op haar buik maar al snel op handen en voeten. En met het kruipen ook het onderzoeken van ... van álles. De etensbakjes van de katten, de oven die spiegelt, de gang, de stopcontacten, de stekkers van de lampen, schoenen, de gang... En nu Willemijn het kruipen een beetje door heeft begint ze steeds meer richting staan te neigen. Beetje proberen op te trekken in de box, in bad, aan de tafel en heel grappig 'lopen' als je haar aan haar armen vasthoudt. En zo nu en dan los bij de achterdeur staan zwaaien naar papa die gaat fietsen. Ook nieuw deze maand: een tand. Eindelijk zit er op haar onderkaak iets dat lijkt op een doorkomend tandje, dat werd tijd. De volgende vermaanddag wordt een verjaardag. Gelukkig kan Willemijn ook al hieperdepiep - hoera doen, meeklappen met langzalzeleven en héél goed taart eten. Vooral dat laatste.

Waar is Willemijn nou?

Cian

We zijn op kraamvisite geweest bij Cian. Geboren op 22 april, zoon van José (nichtje van Marije) en Kevin en nog héél klein, vergeleken bij Willemijn. Beschuit met muisjes, roze (blauwe) wolk en wat ons betreft, terecht apetrotse ouders. Mooi mannetje, die Cian.

Kruipertje

Op de dag dat nichtje Alwine begon te lopen heeft Willemijn ontdekt hoe ze op handen en knieën moet kruipen.

Logeren

Neefje Bram wilde heel graag bij ons logeren. En natuurlijk kon dat. Bram heeft met ome Mars muffins gebakken, met Willemijn samen met de Darda-baan gespeeld, bovenop de eland geslapen, in het zwembad gezwommen, muffins versierd (bedankt nog, dr. Oetker) en vooral heel erg genoten van alle aandacht die zo'n logeerpartijtje met zich meebrengt.