De katten

Of het nogsteeds [*] goed gaat tussen de katten en Willemijn, vragen mensen nog wel eens. Ja, dat gaat het. Of nou ja, goed... Rover en Cooper doen eigenlijk net alsof Willemijn er niet is. En dat lukt de laatste tijd telkens slechter, want Willemijn heeft wél in de gaten dat Rover en Cooper er zijn. Ze kijkt ze aandachtig aan als ze langs komen lopen, en als er gelegenheid is om te 'aaien', dan grijpt ze stevig met haar handen in het vel van de arme beesten (uiteraard wel onder ouderlijk toezicht, we zijn ook weer niet zúlke slechte ouders). Maar daar trekken de heren katers zich gewoon helemaal niets van aan. Sterker nog: zelfs als Marije Willemijn te eten geeft... doet Rover alsof er helemaal geen Willemijn is en gaat pontificaal op het weinige restje schoot zitten.