Zaterdagochtendperikelen
Vaste prik op zaterdagmorgen. Al jarenlang komen de ouders om elf uur langs om een kopje koffie met een taartje te eten. Dat is nou eenmaal traditie geworden, en tradities zijn er om in ere te houden. Sinds Willemijn geboren is, is het een beetje ánders dan normaal. Tenminste... de ouders (nu grootouders) doen niet meer normaal, zeker niet nu Willemijn ontdekt heeft hoe ze moet lachen. Om het hardst roepen ze 'Willemijn' en 'ikke, ikke' op het moment dat er een kans is dat Willemijn vastgehouden mag worden. Als hongerige wolven storten ze zich op onze kleine spruit... die van ellende niet goed meer weet tegen wie ze het hardst moet lachen. Dan maar een beetje in het algemeen, richting alle geluidjes, tot groot genoegen van de grootouders. Onderstaande foto's zijn genomen op het moment dat [1] oma vanuit de keuken 'Willemijn' riep en [2] opa van drie straten verderop een lachje op haar gezicht toverde (geen idee hoe hij dat deed). Klik op de plaatjes voor een vergroting:
[1]
twee reacties
Hoi Marcel en Marije Was gezellig gisterenmiddag, mooi huis,
prachtige dochter en gezellige maar ietwat vunzige schoonfamilie.Heb weer een paar leuke moppen gehoord!!
Soep was ook prima maar zeg maar tegen moeder Anna dat wij de groentesoep(of is het groenteNsoep??)toch net iets lekkerder vonden.
met groet Peter-Betty
minimarcel!