 |
Volgende week is het precies vijf jaar geleden dat wij in ons huis trokken. Al die vijf jaar was er altijd het plan om een nieuwe vloer te leggen, de oude vloer was namelijk niet zo mooi meer. Vijf jaar treuzelen, excuses verzinnen, eerst maar de zolder verbouwen, eerst maar een kindje maken, dat soort smoesjes. Maar nu kunnen we er niet meer onderuit. Willemijn begint te dreigen met kruipen, en dat kan natuurlijk niet op een ouwe lelijke vloer waar de laklaag afbladdert. Een nieuwe vloer moest er komen. Zo gezegd zo gedaan... Michel en Aris hielpen met leggen. En Bert ook, maar dat was niet voor het echhie. De katten (vooral Rover) waren al dagenlang volledig van slag. Echt volkomen van de wereld... we werden er helemaal zenuwachtig van. Nu zijn ze, net als wij, bekaf. Maar het resultaat mag er zijn!
Willemijn is 2 dagen in de week bij Frank, Marissa, Romee, Sara en Eva. Zij heeft het daar erg naar haar zin. Er wordt veel gespeeld, gezongen, gedanst, gewandeld, voorgelezen en uiteraard ook geslapen en gegeten. Wij als ouders zijn soms wel nieuwsgierig hoe ze daar de dag beleefd. Gelukkig wordt onze nieuwsgierigheid zo nu en dan gestild met wat foto's.
Het wordt Willemijn haar eerste sinterklaas. Echt begrijpen doet ze het nog niet, maar van Gerda kreeg zij een mooie mijterdiadeem en gisterenavond zette zij samen met Marcel voor het eerst haar schoen. Bij gebrek aan wortel voor het paard schonk Willemijn haar eerste Olvarit met worteltjes. Er werd gezongen samen met papa, maar Sinterklaas is niet langsgeweest. Hoe moet zij deze teleurstelling gaan verwerken ...
Of het nogsteeds [*] goed gaat tussen de katten en Willemijn, vragen mensen nog wel eens. Ja, dat gaat het. Of nou ja, goed... Rover en Cooper doen eigenlijk net alsof Willemijn er niet is. En dat lukt de laatste tijd telkens slechter, want Willemijn heeft wél in de gaten dat Rover en Cooper er zijn. Ze kijkt ze aandachtig aan als ze langs komen lopen, en als er gelegenheid is om te 'aaien', dan grijpt ze stevig met haar handen in het vel van de arme beesten (uiteraard wel onder ouderlijk toezicht, we zijn ook weer niet zúlke slechte ouders). Maar daar trekken de heren katers zich gewoon helemaal niets van aan. Sterker nog: zelfs als Marije Willemijn te eten geeft... doet Rover alsof er helemaal geen Willemijn is en gaat pontificaal op het weinige restje schoot zitten.
Willemijn is al erg lang geïnteresseerd in eten. Eerst in de wagen naast de tafel, maar de laatste tijd ook steeds vaker op schoot aan tafel. Gezellig. De laatste tijd begint ze steeds vaker 'mee te eten'. Heel goed kijken hoe wij zitten te eten, meesmakken en hapbewegingen maken naar het langskomende bestek. Vandeweek hebben we haar lepel van haar eigen plastic bestek er eens bijgepakt en geprobeerd een heel klein hapje vanillevla te geven. Helemaal goed. Ze nam een volle hap, precies zoals het moet, en moest na heel even bedenkelijk kijkwerk toch wel lachen vanwege de vreemde smaak in haar mond. Een tweede hapje (met vrijwel geen vla op de lepel) werd met heel groot enthousiasme ontvangen. Flink happen, hard lachen... nog eventjes en we gaan een écht potje proberen. En nog een foto van die keer dat we het schaap op d'r hoofd hadden gezet. Omdat het kan.
|
|
|
|
 |
