 |
Willemijn heeft sinds 2 dagen haar duim gevonden. Vanaf dag één is zij al met haar duim in gevecht, waardoor vaak haar hele vuist langzaam in haar mond verdwijnt. Willemijn wordt dan heel kwaad, omdat zij haar duim niet te pakken krijgt en zet het dan op een brullen. De oplossing hiervoor was een uiterst lelijke speen, maar die zijn gewoon niet mooi. Toch geniet de speen niet de voorkeur, want ze blijft het proberen met die duim. Met als resultaat (na 7 en een halve week) een tevreden Willemijn in haar bedje.
Willemijn heeft vanavond voor het eerst uit een flesje gedronken. Trotse vader Marcel had de eer, die van korte duur bleek te zijn. Drie keer heel hard zuigen, een keertje een beetje verslikken, nog een keer heel hard zuigen... en het flesje was alweer leeg. Okee, het was een testflesje, maar de test is duidelijk geslaagd (klik op het plaatje voor de gehele versie).
Willemijn heeft duidelijk door hoe ze moet lachen (en hoe ze daarmee iedereen om haar vinger windt). Als ze Marije ziet: lachen! Als ze Marcel ziet: lachen! Als Opa raar doet: Gieren! Als Oma raar doet: breed lachen! Gisteren had ze zelfs door hoe 'kiekeboe' werkte. Onze dochter heeft duidelijk humor. Gelukkig maar.
Vaste prik op zaterdagmorgen. Al jarenlang komen de ouders om elf uur langs om een kopje koffie met een taartje te eten. Dat is nou eenmaal traditie geworden, en tradities zijn er om in ere te houden. Sinds Willemijn geboren is, is het een beetje ánders dan normaal. Tenminste... de ouders (nu grootouders) doen niet meer normaal, zeker niet nu Willemijn ontdekt heeft hoe ze moet lachen. Om het hardst roepen ze 'Willemijn' en 'ikke, ikke' op het moment dat er een kans is dat Willemijn vastgehouden mag worden. Als hongerige wolven storten ze zich op onze kleine spruit... die van ellende niet goed meer weet tegen wie ze het hardst moet lachen. Dan maar een beetje in het algemeen, richting alle geluidjes, tot groot genoegen van de grootouders. Onderstaande foto's zijn genomen op het moment dat [1] oma vanuit de keuken 'Willemijn' riep en [2] opa van drie straten verderop een lachje op haar gezicht toverde (geen idee hoe hij dat deed). Klik op de plaatjes voor een vergroting: [1] [2]
Dat Willemijn van slapen houdt is vanaf haar geboorte al duidelijk. Als kersverse ouders krijg je van iedereen de vraag: "Slaapt Willemijn 's nachts al door?". Deze vraag kunnen wij al enige tijd met "JA" beantwoorden. Heerlijk natuurlijk want wij lachen ons kapot om de kaartjes met: "Hoe gaat het met de gebroken nachten?". Die hebben wij niet hahaha... Soms vinden wij als ouders dat zij het een beetje te bont maakt, want veel gezelligheid geeft zo'n slaapkop niet. Het levert wel leuke plaatjes op en daar halen wij de lol maar uit! (klik op de plaatjes voor vergroting):
Willemijn is vandaag 1 geworden. 1 maand oud, het is haar allereerste vermaanddag. Hoogste tijd om eens een overzicht te geven van wat ze in die maand allemaal al geleerd heeft. Willemijn kan inmiddels de hele nacht doorslapen. Daar zijn wij, als ouders, natuurlijk ontzettend blij mee. Laatste voeding rond een uur of tien 's avonds en dan pas om een uur of zes 's morgens beginnen te mekkeren over een volle broek. Iedereen vraagt hoe het gaat met de gebroken nachten, maar daar kunnen wij dus helemaal niet over meepraten. In tijden niet zo lekker geslapen! Willemijn kan ook goed wakker zijn. Op je schouder hangen en dan heel erg stoer haar hoofd optillen en met haar wijze oogjes de wereld in kijken... om na een paar minuten met een wilde beweging haar hoofd weer tegen mijn schouder aan te gooien. Kijken is wel een beetje een hobby van haar, als ze wakker is. Papa en Mama volgen, de schaapjes van de schaapjesmobile volgen als ze in de box ligt en vooral heerlijk lekker kijken naar het randje van de wandelwagen (want die is blijkbaar enórm interessant). En verder... veel drinken, veel slapen (maar steeds meer wakker zijn), veel piesen en veel poepen. Zoals het hoort, volgens het boekje.
Voor het eerst in de box, minuut 1 (toen alles nog FUN was): En voor het eerst in de box, ongeveer tien seconden later, toen Willemijn het hele box-gebeuren wel weer welletjes vond:
|
|
|
|
 |
